A story without end

Hello! I'm really sorry for you but this post is in Dutch. 'Cause it's about a story that I wrote. Well.. I've tried to translate it but it's not easy 'cause my English isn't very good, you know.. I'll post a English post soon! 

 Heey, zoals ik al zei deze blogpost gaat over mijn verhaal. Aangezien ik me weleens verveel.. Maar ik heb dus geen idee hoe dit verhaal verder moet.. Want zo'n Romeo en Julia verhaal vind ik zo cliche.. 
Nja ik hoop dat jullie een paar ideetjes hebben.

 Ik doe mijn ogen open. Ik kijk naar het witte plafond. Snel richt ik mijn blik op de gele mosterdvlek. Ik sper mijn ogen open, hoe laat is het? Loom draai ik me om. Zes uur, nog genoeg tijd voor mij. Na vijf minuten sta ik toch op, wat moet ik anders doen in bed? Snel haal ik de borstel door mijn klitterige haar. Ik bekijk mijn spiegelbeeld. Twee grote, bruine ogen staren me aan. Ik raak mijn iet wat grote neus aan, mijn spiegelbeeld volgt me. Voorzichtig trek ik mijn volle lippen op in een grimas. Dan flitsen mijn ogen naar mijn voorhoofd. Sh*t Een puistje, snel smeer ik er wat camouflage spul erop en ik ren naar beneden om mijn ontbijtje op te eten. Iedere dag altijd hetzelfde: Een omeletje, broccolisoep, een bruin stokbroodje en een glas yoghurt drink. Het verveelt me eerlijk gezegd nooit. Ik weet niet.. ik heb nog nooit de behoefte gehad om mijn leven om te gooien, wat ben ik toch blij met mijn saaie leven. Waar het een in het ander over gaat van dag tot dag maar het heden lijkt nog steeds op het gisteren. Ik trek mijn mond op tot een grimas en ik vlieg zo snel als de wind naar school. ‘Heey wemo!.’ Ik kijk niet om, het is zeker weer een van die huppelkutjes of Remy. Haastig loop ik door. Ik bots tegen een lange jongen aan. ‘Wow, niet zo haastig doorlopen.’ Hij kijkt mij recht in de ogen aan met mijn asgrijze ogen. Ik sla automatisch mijn wimpers naar de grond toe en ik ga een verdedigende houding staan. Tussen mijn wimpers door kijk ik hem aan, het lijkt net alsof hij mij wilt optillen. Op het laatste moment steekt hij zijn handen in zijn zakken en zachtjes met zijn vingertoppen raakt hij mijn arm aan. Een beetje in shock loop ik met hem mee naar de gele vleugel. Eenmaal daar leunt hij tegen de muur aan en glimlacht. ‘Dus.. ik zal je heus niet opeten hoor.’ Niet wetend wat ik moet doen haal ik mijn schouders op. Ik buig mijn hoofd voorover zodat mijn pony over mijn gezicht heen valt. Hij loopt naar mij toe en steekt zijn hand uit. Voorzichtig pak ik hem aan en schudt hem. Misschien iets te heftig. Zijn gezicht vertrekt een beetje en hij maakt zachtjes zijn hand los. Voorzichtig veegt hij mijn pony uit mijn gezicht. Automatisch deins ik achteruit. ‘ Je ziet er veel vriendelijker uit zonder je pony, ik ben Chase trouwens, maar noem mij maar Chee.’ Secondelang staan we daar maar naar elkaar te kijken. Dan gaat de bel. Ik draai me en ik loop weg, zonder om te kijken. Eindelijk is de les voorbij. Het was zo broeierig in de leslokalen .. Ik zwaai mijn kluisje gedachteloos open. Snel prop ik alle boeken uit mijn kluisje in mijn tas. Ik wil snel hier vandaan zijn. Als ik heftig de deur dicht zwaai zie ik dat Chase erachter staat. Geboeid kijkt hij mij aan. ‘Wat doe jij hier?’ Hij antwoordt niet maar glimlacht. Ik wil net weg lopen als hij begint te praten. ‘Wat is je naam eigenlijk?’ ‘Avery.’ ‘Dus.. Avery.. zou je met mij uit willen?’ Ik kijk hem aan net alsof hij gek is. Snel wandel ik naar de uitgang. © Trâm

No comments:

Post a Comment